Galápagos-eilanden... zo mooi...ooh zo té snel voorbij!

Ondertussen zijn we al een week thuis en lijken de Galápagos-eilanden weer heel ver weg. Gelukkig hebben we onze foto's en filmpjes om af en toe nog eens naar terug te grijpen.
De eilanden waar Charles Darwin over schreef zijn -zoals fel gehoopt- uniek, een echte aanrader voor diegenen die beloven om voor 1 keer niet uit te rekenen hoeveel de reis zal kosten;-)) De centjes zijn echt de moeite waard:

• zwemmen (spelen) met zeehonden en pinguins,
• uren gapen naar de paringsrituelen van de dansende Jan-van-Genten (Blue-footed Boobie), de opgeblazen fregatten en (voor ons het mooiste) de schermende albatrossen,
• verstomd staan van de grootte van een reuzeschildpad om dan de meer creepy beestjes niet te vergeten (leguanen, krabben,...) die in een heel levis-kleurengamma bestaan.
• contact zoeken (overdag en 's nachts) met meereizende vogels (pelikanen, de Swallow-tailed Gull, ...)
• gewoon staren naar de nooit geziene sterrenhemel (incl. melkweg)
  
• de "survival of the fittest" van dichtbij meemaken: vogels die van elkaar "al vliegend" stelen en vechten, fregatten die op de loer liggen tot de schildpadeitjes uitkomen en ze dan talrijk blootwroeten en opeten (je moet echt op de tanden bijten om dan op 2m te blijven staan en niet in te grijpen, pijnlijk maar oh zo nodig om de natuur z'n gang te laten gaan).
• omringd zijn door zee en prachtige en erg wissellende natuur: de groene highlands, donkerrode/zwarte vulkanen & lava-vlakten, cactussen in alle maten en soorten, verschillende strandtypes en natuurlijk het onderwater schouwspel (incl. de haaien die gelukkig ver weg bleven).

Onze boot was niet van de grootste (dit was weggelegd voor o.a. de National Geographic boot die onderweg ons water-pad kruistte), maar "Angelique" had een superbemanning en vooral super-kok. In een piepklein keukentje werden de lekkerste gerechten klaargetoverd. Onze kapitein bleek een excellent duiker/snorkelaar te zijn die op zoek ging naar haaien en puffers (vissen die zichzelf opblazen als ze zich bedreigd voelen en dit laatste is het geval als de kapitein hen vastpakt;-)). Ik (Khatleen) ben wel 1 dag zeeziek geweest maar dit was snel over zodat ik gelukkig van al dit mooie 200% heb kunnen genieten.

Onze terugvlucht verliep prima, maar we konden de slaap niet vatten. Niet na al dit moois. Het verschil is te groot. Terugkeren was nooit zo zwaar geweest als nu, wetende dat je dit stukje ongerepte natuur normaal geen 2de keer meer bezoekt aangezien er in de wereld nog zoveel is om te ontdekken.
Ja, ja het kriebelt alweer om de volgende bestemming te kiezen....
We houden jullie op de hoogte!

Bedankt voor onze avonturen te volgen en de leuke berichtjes die we tenvolle appreciëren!
En die foto's die hebben jullie nog van ons tegoed.

Groetjes,

Hans en Khatleen.

PS: voor zij die er eens tussenuit willen: ze zoeken nog vrijwilligers op Galápagos om bij de reuzeschildpadden te werken.

El Nariz del Diablo

Sinds gisterenavond zitten we in Alausi. Van hieruit (eigenlijk vanuit Riobamba,maar wegens het slechte weer is het traject ingekort) hebben we deze ochtend de bekende treinrit van Alausi naar Simbabe (de duivelsneus genoemd) gemaakt. Alausi is een superklein dorpje waar vooral het treinstation centraal staat en waar de tijd lijkt stil te staan. Ooit was dit een belangrijk knooppunt in het treinverkeer tussen Guayaquil en Quito, een traject dat nu niet meer bestaat wegens de grillige weersomstandigheden die impact hebben op de staat van de trainrails. We hebben de helft van het duivelsneus-traject bovenop de trein afgelegd, de andere helft binnenin de trein. Het weer was ons gunstig gezind en de uitzichten waar weerom prachtig. De trein rijdt echt op de flank van de bergen met langs 1 kant dus diepe afgronden hetgeen deze rit wel uniek maakte.

Zodadelijk nemen we de bus richting Guayaquil (ong. 4u) waar we morgen om 11u15 onze vlucht nemen naar wat het hoogtepunt van deze reis moet worden nl. de Galapagos-eilanden. Hier zullen we de volgende 10 dagen verblijven waarvan 8 op de boot Angelique en 2 dagen op het grootste eiland Isabella. Na het mindere weer van de laatste dagen (veel regen) wordt het tijd dat we terug de zon opzoeken (zeker na het lezen van het weerbericht voor België). De laatste weerberichten voorspellen toch 30 graden op Galapagos dus dat moet meezitten. Internet zal er waarschijnlijk niet op onze boot zijn. Het wordt dus echt platte rust en cruisen tussen de fantastische fauna en flora.

Tot binnen 10 dagen amigos y amigas.

Hasta luego. Hans en Khatleen.

Van Quilotoa naar Chugchilan

Van Latacunga hebben we de eerste bus (8u) richting westen genomen tot in Zumbahua. Van daar zijn we met een pickup truck tot aan het mooie groene Quilotoa krater-meer gereden vanwaar we onze 5u durende trektocht naar Chugchilan begon. Samen met een local als gids hebben we hiervoor 2 Canyons doorgestoken hetgeen enorme afdalingen en klimmen inhield. Maar het landschap maakte ook hier weer veel goed: grote kloven, riviertjes, groene hellingen, kuddes schapen,mooie vergezichten...

Maar net als de vorige dag sloeg het noodlot weer toe (bergen zijn toch onberekenbaar) en moesten we het laatste uur weeral in de regen stappen, weer natte kleren... We waren dan ook enorm blij dat we in een heel gezellige hostel in het dorpje Chugchilan aankwamen waar ik (Khatleen) zelfs een droge broek (te kort weliswaar) kreeg van de vrouw des huizes. Mama Hilda en haar man leerden ons zelfs een nieuw spelletje kaarten (Cuarenta) en het werd een superleuke avond bij de haard. Weer 1 van die avonden om nooit meer te vergeten.

Vandaag zijn we teruggekeerd van Chugchilan, via Latacunga en Ambato naar Riobamba om hier meer informatie te vragen omtrent de treinrit "Nariz del Diablo" die we morgen willen maken alvorens we naar Galapagos afzakken. Of deze rit doorgaat zal afhangen van het weer, staat van de treinsporen... Fingers crossed. Meer hierover in een volgende bericht. (Als we tenminste nog internet-access vinden alvorens op de boot te stappen).

Groetjes Hans en Khatleen

Helse tocht op de Cotopaxi vulkaan

Zondag is voor de meeste mensen een rustdag, maar dit was het allesbehalve voor ons. We zaten immers om 7u 's morgens aan het ontbijt samen met een Duitse, een Zwitser en een Israëliër om energie op te doen om de Cotopaxi (2de hoogste piek van Ecuador en tevens hoogste actieve vulkaan ter wereld, 5897m) tot aan de sneeuwgrens te beklimmen zijnde tot 4750m. Het was een test voor ons alle 5 want niemand kan voorspellen hoe men reageert op deze hoogte dus we moeten toegeven dat ook wij een beetje zenuwachtig waren voor wat ons te wachten stond.

We begonnen onze trektocht met gids op 4100m langs de zuidkant, de kant waar weinig toeristen komen. Na reeds enkele stappen bergop wisten we dat dit gene zever ging worden. Elke stap pakt direct op de adem en het vereiste dus wel wat concentratie om de juiste balans te vinden tussen ademhaling en het staptempo. De vergezichten waren adembenemend (canyons, steeds wijzigende flora, wilde lama's...). En dan... dan liet moeder-natuur zien dat zij nog steeds de sterkste is. Naarmate we hoger klommen (boven de 4400m) begon het eerst licht te regenen en dit ging daarna over in hagel en sneeuwbuien. We zijn uiteindelijk toch tot ons eindpunt geraakt, maar de afdaling konden we niet snel genoeg starten. Wat een tocht van 4u had moeten zijn is uiteindelijk 7uur geworden. Op de terugtocht naar ons hostel had iedereen toch wel wat last van zolang op die hoogte te verblijven vooral Katarina (het Duitse meisje) had hevige hoofdpijn maar dit laatste was na een nachtje slapen weer in orde.

Na een warme douche en een lekkere pizza waren we terug klaar voor de volgende dag.

Groetjes Hans en Khatleen

Indigena's in Otavalo

Na een moeilijke zoektocht in de regen zijn we donderdagavond om 23u toegekomen in ons hostel La Luna, een mooie slaapplaats in de bergen 4km buiten het centrum van Otavalo. Onze eerste dag hier hebben we volledig ecologisch en met steun voor de lokale bevolking, de Indigena's (je kent ze wel die kleine indiaantjes die ge in Brussel op hun pamfluit ziet spelen) doorgebracht. We hebben er enkele projecten van de Belgische organisatie Ecassef bezocht. Jean Stragier en Ria Delaere, medestichters van de Ecassef Foundation verblijven sinds 1998 in Ecuador. Zij leven in een indígenadorp in het Andesgebergte, op 80 km ten noorden van Quito, in de buurt van Otavalo om een antwoord te bieden op de vragen en problemen van de lokale bevolking (http://www.ecassef.net/Voorstelling_Ecassef/Voorstelling_Ecassef_index.htm).

We hebben, begeleid door een Belgische vrijwilliger van Antwerpen, ondermeer de dorpsschool in Moraspungo bezocht, het reilen en zeilen van ambachtelijke ateliers (kettingen,hoeden,handtassen...) gezien alsook samen met deze families gegeten.

In de namiddag hebben we met enkele van hen een tocht gemaakt naar het Cuicocha-meer. Dit is een meer ontstaan uit een oude krater van de Cotocachi-vulkaan. De tocht was vermoeiend, zeker op deze hoogte, maar de moeite waard.

De volgende dag (zaterdag) hebben we dan de supergrote markt bezocht waar deze Indigena's hun waren verkopen. Van hier reden we door naar Latacunga waar we diezelfde avond nog onze plannen opmaakten voor de volgende dagen. Zie volgende berichten.

Groetjes Hans en Khatleen

Cuyabeno lodge: vele beestjes!

Ola todos. Hier nog eens een update van onze laatste dagen. Zoals eerder gemeld zijn we op maandagochtend vroeg vertrokken naar Lago Agrio met het vliegtuig vanuit Quito. Vlucht prima verlopen. Na drie uur bus en twee uur boot (gemotoriseerde kano) zijn we met de groep (8 personen: 2 Amerikanen, 1 Engelsman, 1 Duitse, 1 Fransman en een Ecuadoriaanse) en onze gids toegekomen in de lodge in het Cuyabeno National Wildlife Reserve (Oosten van Ecuador, dicht bij de Colombiaanse grens en gelegen in het Cuyabeno-meer (zie foto)). Prachtig! Er stond veel op het programma. We hebben wandeltochten gemaakt in de jungle, piranhas gevist, bird-spotting gedaan en een lokaal dorpje bezocht. We hebben ondermeer de volgende beestjes gezien: dolfijnen, slangen,luiaard, aapjes, papegaaien en andere vogels, kaaiman met kindjes, vieze grote insecten (speciaal voor Wim in close-up gefotografeerd),...

Het regenwoud heeft zijn naam ook wel waar gemaakt. Tijdens 1 van onze tochten hebben we een serieuze plensbui gehad en we hadden onze poncho vergeten met als gevolg dat we doorweekt waren, maar ja, dat hoort bij het avontuur.

Op donderdag hebben we dezelfde transportrit in omgekeerde volgorde gedaan met het enige verschil dat we een supermooi zicht hadden vanuit het vliegtuig op een besneeuwde vulkaan. In Quito aangekomen hebben we onmiddelijk de bus richting noorden (Otavalo) genomen. Meer hierover in een volgende bericht.

Groeten Hans en Khatleen

Birdwatching in Bellavista Cloudforest was SUPER!

Het is 4u in de ochtend wanneer ik dit bericht schrijf. We vertrekken immers met het vliegtuig naar het Amazone-woud (jungle). Maar eerst even een verslagje van ons super-verblijf in Bellavista:

We hebben nog nooit in ons leven zo een mooi ongerept stukje natuur gezien. Richard (een Engelsman) kocht 700 hectare tropish regenwoud in 1991 om het te vrijwaren van ontbossing en heeft dit sindsdien ontwikkeld tot een waar vogelparadijs en natuurreservaat. Een oase van rust kwam ons tegemoet. We hebben voor 1x de "bende van de bosklappers" gespeeld (met de verrekijker in de hand luisteren naar vogelgeluiden en al dit kleurenpracht spotten begeleid door een gids natuurlijk). De verschillende colibri's zijn grappig omdat ze een Starwars geluid maken als ze voorbij zoemen. Het mooiste van allemaal was onze slaapplaats. We lagen helemaal alleen in de top van een ronde Dome (360graden, zie foto) omgeven door glas en zo konden we over het woud heenzien (geeft een apart gevoel bij het slapen gaan en opstaan).

Allez, jullie lezen het, het gaat goed met ons. Hopelijk hebben we binnen 4 dagen nog zo'n verslag voor jullie van onze jungle-avonturen.

Tot binnenkort!

Hans en Khatleen.

Goed aangekomen in Quito (hoofdstad van Ecuador)!!

Onze eerste dag zit er al bijna op. Onze vlucht is stipt op tijd aangekomen na 2 tussenlandingen in Bonaire en Guayaquil. We zijn van de luchthaven direct naar het reisbureau gegaan waarmee we verschillende zaken hebben vastgelegd. Samen hebben we de planning overlopen en onze schulden cash afgelost zodat we nu toch al met een geruster hart kunnen rondlopen. Ons

avontuur kan beginnen.

Na een stevig ontbijt in de leuke hostal Secret Garden, met een prachtig uitzicht over het historisch centrum van Quito, zijn we begonnen aan een stadsverkenning waarbij we vooral het oude stadsgedeelte hebben bezocht. We hebben de toren van de kathedraal beklommen, zijn tot de ontdekking gekomen dat ijsjes hier supergoedkoop zijn (0.25 $ voor 2 bollen) en dat de mensen hier gemiddeld 20 cm kleiner zijn dan wij. Het weer is erg afwisselend. We hebben al enkele kleine regenbuitjes gehad en die worden afgewisseld met veel zon.

We zijn in onze kamer ingetrokken en gaan hier ook vanavond dineren op het gezellige

dakterras.

Morgen trekken we voor 2 dagen naar Bellavista Cloudforest. Dit blijkt een paradijs te zijn voor birdspotting. Aangezien we niet weten of er ginder internet-access is en onze gsm het hier ook niet doet kan het zijn dat we de volgende dagen niks kunnen posten.

Tot gauw!!

Hans & Khatleen.

En de volgende bestemming is..... Ecuador & Galápagos

Yep, half mei zijn we weer ribbedebie. Dit keer wordt het Zuid-Amerika, meer bepaald Ecuador en de Galápagos-eilanden.

Onze vlucht ligt vast (Brussel-Amsterdam-Quito & Guayaquil-Amsterdam-Brussel) alsook her merendeel van het Galápagos-verblijf (vluchten en de boot).
Voor de Galápagos-eilanden maak ik me niet zo druk. Er rest ons nog tijd genoeg op de boot om hierover één en ander te lezen. Onze boot "Angelique" is super (maar ook superduur voor zo'n klein kajuitje), het lijkt echt "Pirates of the Caribbean".

Voor het Ecuadoriaanse vasteland daarentegen begin ik wel al wat nerveus te worden. We moeten onze route nog beter uitstippelen, hetgeen betekent dat we nog veel moeten lezen, checken, mailen,... Hetgeen al vaststaat (maar nog niet geboekt), is een 5-daagse Jungle-tocht hetgeen zal beginnen met een spannende vlucht (in een té klein vliegtuig) recht het Amazone regenwoud in. Best wel gevaarlijk als je weet dat de Colombiaanse grens (en z'n rebellen) niet ver weg is. Ikzelf zou ook graag de beruchte treinrit "El Nariz del Diablo" doen, al zal dit afhangen van ons reisschema ter plekke want die rit kan enkel op zon- en woensdag. Staan ook nog op het verlanglijstje: verblijf in de nevelwouden, beklimming Cotopaxi, afdaling Chimboroza, lokale marktjes zoals in Otavalo, Alpaca's bewonderen, ... Kortom: weer veel te veel te doen en veel te weinig tijd!!! Goed plannen is de boodschap dus (mijn deel) en vooral een "go with the flow"-attitude eens we op het vliegtuig stappen (Hans z'n deel;-))

Ik kijk er alvast naar uit.......(hopelijk jullie ook naar onze reisverhalen)!!

Groetjes,

Khatleen.

Terug in Belgenland

We zijn net terug in het koude België, maar zijn bekaf en we hadden ons de terugvlucht wel anders voorgesteld dan het is verlopen. Rond middernacht zijn we in de Bangkok-luchthaven aangekomen en daar vernamen we al dat onze vlucht wat vertraging had (vertrek om 3u10) en dat de connectie-vlucht in Wenen heel nipt zou zijn. We kregen alvast een speciale sticker opgekleefd en ze zouden ons net voor de landing vooraan laten zitten zodat we direkt buiten waren om de vlucht alsnog te kunnen halen. We zouden dan na een 12u durende vlucht om 9u30 lokale tijd in Wenen vertrekken richting Brussel waar we rond de middag zouden aankomen. Maar al kort na ons vertrek weerklonk een oproep van de piloot of er een dokter/verpleger aan boord was omdat een vrouw zeer onwel was geworden. Enkele uren later viel het verdikt dat er een noodlanding in Dehli nodig was omdat haar gezondheidssituatie er erg aan toe was. Hier hebben we 4u aan de grond gestaan. Dit betekende dus al dat de origineel geplande vlucht vanuit Wenen al niet zou doorgaan. In totaal zijn we ongeveer 16u onderweg geweest (we hebben uiteindelijk de vlucht van 13u50 genomen in Wenen), maar de bagage die was niet mee en die staat nu nog ergens in Wenen (Fingers crossed dat we die nog terugzien). Het was een vermoeiende lange terugreis, maar dit was maar een klein minpunt tegenover de hele reis die weer een mooie belevenis was. De volgende dagen wat vroeger gaan slapen, de foto's sorteren en dan kan het plannen van de volgende reis al beginnen... Bedankt voor onze reis te volgen en voor de reacties!! Hans & Khatleen.

Onze laatste dagen in Bangkok

Op zaterdag zijn we weer heel vroeg opgestaan om de "Drijvende markt" van Damoen Saduak te bezoeken (1,5u buiten Bangkok). Hiervoor hebben we weerom gekozen voor de lokale bus en niet voor een georganiseerde tour. In tegenstelling tot Vietnam en Laos vertrekken de bussen hier wel op tijd, doch ze stoppen onderweg wel op de meest bizarre plaatsen, dus ook hier verloren we wat tijd. Geduld bleek tijdens deze hele reis toch een echte must. Na weerom de helft van de prijs van een bootje te hebben afgeboden, zijn we dan de khlongs van de markt op gevaren en het schouwspektakel in het oog gehouden. Er waren wel al veel toeristen alsook drijvende souvernierwinkeltjes hetgeen het minder authentiek maakte, maar ja we beseffen nu maar al te goed dat dit in een land dat vooral van toerisme leeft niet meer te stoppen is. In de namiddag was het dan tijd om te shoppen en een tailor te bezoeken (je voelt je net een prinses als ze in zo'n sjieke winkel je op je wenken bedienen en je maten opnemen, stoffen presenteren,...). 's Avonds hebben we dan ook nog eens genoten van een megalang vuurwerk spektakel (nog steeds) voor de verjaardag van de Koning. De volgende dag was het inpakken, de kostuums afhalen, nog de laatste inkopen doen en dan richting luchthaven. Dikke kus, Hans & Khatleen.

Aangekomen in Bangkok

We zijn vandaag (vrijdag) aangekomen in Bangkok na een comfortabele busreis overnacht. Dit mocht wel eens na ons avontuur met het Laotiaans busvervoer!
We hebben het vandaag wat kalmer aan gedaan omdat het superheet is en elke inspanning nu veel energie vergt. Op het programma stonden " Grand Palace ", Temple of the Emerald Budha en Wat Intrawihan. Vanavond bezoeken we China-town en beslissen we wat we morgen gaan doen. Waarschijnlijk vroeg opstaan om een drijvende markt te aanschouwen. Shoppen voor souvenirs mag natuurlijk ook niet op het lijstje ontbreken.

Dikke kus,
Hans en Khatleen