K'een & Hans' Travel Virus

Galápagos-eilanden... zo mooi...ooh zo té snel voorbij!

2008-06-17T21:05:00.006+02:00

Ondertussen zijn we al een week thuis en lijken de Galápagos-eilanden weer heel ver weg. Gelukkig hebben we onze foto's en filmpjes om af en toe nog eens naar terug te grijpen.
De eilanden waar Charles Darwin over schreef zijn -zoals fel gehoopt- uniek, een echte aanrader voor diegenen die beloven om voor 1 keer niet uit te rekenen hoeveel de reis zal kosten;-)) De centjes zijn echt de moeite waard:

zwemmen (spelen) met zeehonden en pinguins,
uren gapen naar de paringsrituelen van de dansende Jan-van-Genten (Blue-footed Boobie), de opgeblazen fregatten en (voor ons het mooiste) de schermende albatrossen,
verstomd staan van de grootte van een reuzeschildpad om dan de meer creepy beestjes niet te vergeten (leguanen, krabben,...) die in een heel levis-kleurengamma bestaan.
contact zoeken (overdag en 's nachts) met meereizende vogels (pelikanen, de Swallow-tailed Gull, ...)
gewoon staren naar de nooit geziene sterrenhemel (incl. melkweg)
de "survival of the fittest" van dichtbij meemaken: vogels die van elkaar "al vliegend" stelen en vechten, fregatten die op de loer liggen tot de schildpadeitjes uitkomen en ze dan talrijk blootwroeten en opeten (je moet echt op de tanden bijten om dan op 2m te blijven staan en niet in te grijpen, pijnlijk maar oh zo nodig om de natuur z'n gang te laten gaan).
omringd zijn door zee en prachtige en erg wissellende natuur: de groene highlands, donkerrode/zwarte vulkanen & lava-vlakten, cactussen in alle maten en soorten, verschillende strandtypes en natuurlijk het onderwater schouwspel (incl. de haaien die gelukkig ver weg bleven).

Onze boot was niet van de grootste (dit was weggelegd voor o.a. de National Geographic boot die onderweg ons water-pad kruistte), maar "Angelique" had een superbemanning en vooral super-kok. In een piepklein keukentje werden de lekkerste gerechten klaargetoverd. Onze kapitein bleek een excellent duiker/snorkelaar te zijn die op zoek ging naar haaien en puffers (vissen die zichzelf opblazen als ze zich bedreigd voelen en dit laatste is het geval als de kapitein hen vastpakt;-)). Ik (Khatleen) ben wel 1 dag zeeziek geweest maar dit was snel over zodat ik gelukkig van al dit mooie 200% heb kunnen genieten.

Onze terugvlucht verliep prima, maar we konden de slaap niet vatten. Niet na al dit moois. Het verschil is te groot. Terugkeren was nooit zo zwaar geweest als nu, wetende dat je dit stukje ongerepte natuur normaal geen 2de keer meer bezoekt aangezien er in de wereld nog zoveel is om te ontdekken.
Ja, ja het kriebelt alweer om de volgende bestemming te kiezen....
We houden jullie op de hoogte!

Bedankt voor onze avonturen te volgen en de leuke berichtjes die we tenvolle appreciëren!
En die foto's die hebben jullie nog van ons tegoed.

Groetjes,

Hans en Khatleen.

PS: voor zij die er eens tussenuit willen: ze zoeken nog vrijwilligers op Galápagos om bij de reuzeschildpadden te werken.

El Nariz del Diablo

2008-05-28T19:11:00.002+02:00

Sinds gisterenavond zitten we in Alausi. Van hieruit (eigenlijk vanuit Riobamba,maar wegens het slechte weer is het traject ingekort) hebben we deze ochtend de bekende treinrit van Alausi naar Simbabe (de duivelsneus genoemd) gemaakt. Alausi is een superklein dorpje waar vooral het treinstation centraal staat en waar de tijd lijkt stil te staan. Ooit was dit een belangrijk knooppunt in het treinverkeer tussen Guayaquil en Quito, een traject dat nu niet meer bestaat wegens de grillige weersomstandigheden die impact hebben op de staat van de trainrails. We hebben de helft van het duivelsneus-traject bovenop de trein afgelegd, de andere helft binnenin de trein. Het weer was ons gunstig gezind en de uitzichten waar weerom prachtig. De trein rijdt echt op de flank van de bergen met langs 1 kant dus diepe afgronden hetgeen deze rit wel uniek maakte.

Zodadelijk nemen we de bus richting Guayaquil (ong. 4u) waar we morgen om 11u15 onze vlucht nemen naar wat het hoogtepunt van deze reis moet worden nl. de Galapagos-eilanden. Hier zullen we de volgende 10 dagen verblijven waarvan 8 op de boot Angelique en 2 dagen op het grootste eiland Isabella. Na het mindere weer van de laatste dagen (veel regen) wordt het tijd dat we terug de zon opzoeken (zeker na het lezen van het weerbericht voor België). De laatste weerberichten voorspellen toch 30 graden op Galapagos dus dat moet meezitten. Internet zal er waarschijnlijk niet op onze boot zijn. Het wordt dus echt platte rust en cruisen tussen de fantastische fauna en flora.

Tot binnen 10 dagen amigos y amigas.

Hasta luego. Hans en Khatleen.

Van Quilotoa naar Chugchilan

2008-05-27T20:04:00.003+02:00

Van Latacunga hebben we de eerste bus (8u) richting westen genomen tot in Zumbahua. Van daar zijn we met een pickup truck tot aan het mooie groene Quilotoa krater-meer gereden vanwaar we onze 5u durende trektocht naar Chugchilan begon. Samen met een local als gids hebben we hiervoor 2 Canyons doorgestoken hetgeen enorme afdalingen en klimmen inhield. Maar het landschap maakte ook hier weer veel goed: grote kloven, riviertjes, groene hellingen, kuddes schapen,mooie vergezichten...

Maar net als de vorige dag sloeg het noodlot weer toe (bergen zijn toch onberekenbaar) en moesten we het laatste uur weeral in de regen stappen, weer natte kleren... We waren dan ook enorm blij dat we in een heel gezellige hostel in het dorpje Chugchilan aankwamen waar ik (Khatleen) zelfs een droge broek (te kort weliswaar) kreeg van de vrouw des huizes. Mama Hilda en haar man leerden ons zelfs een nieuw spelletje kaarten (Cuarenta) en het werd een superleuke avond bij de haard. Weer 1 van die avonden om nooit meer te vergeten.

Vandaag zijn we teruggekeerd van Chugchilan, via Latacunga en Ambato naar Riobamba om hier meer informatie te vragen omtrent de treinrit "Nariz del Diablo" die we morgen willen maken alvorens we naar Galapagos afzakken. Of deze rit doorgaat zal afhangen van het weer, staat van de treinsporen... Fingers crossed. Meer hierover in een volgende bericht. (Als we tenminste nog internet-access vinden alvorens op de boot te stappen).

Groetjes Hans en Khatleen

Helse tocht op de Cotopaxi vulkaan

2008-05-27T19:38:00.002+02:00

Zondag is voor de meeste mensen een rustdag, maar dit was het allesbehalve voor ons. We zaten immers om 7u 's morgens aan het ontbijt samen met een Duitse, een Zwitser en een Israëliër om energie op te doen om de Cotopaxi (2de hoogste piek van Ecuador en tevens hoogste actieve vulkaan ter wereld, 5897m) tot aan de sneeuwgrens te beklimmen zijnde tot 4750m. Het was een test voor ons alle 5 want niemand kan voorspellen hoe men reageert op deze hoogte dus we moeten toegeven dat ook wij een beetje zenuwachtig waren voor wat ons te wachten stond.

We begonnen onze trektocht met gids op 4100m langs de zuidkant, de kant waar weinig toeristen komen. Na reeds enkele stappen bergop wisten we dat dit gene zever ging worden. Elke stap pakt direct op de adem en het vereiste dus wel wat concentratie om de juiste balans te vinden tussen ademhaling en het staptempo. De vergezichten waren adembenemend (canyons, steeds wijzigende flora, wilde lama's...). En dan... dan liet moeder-natuur zien dat zij nog steeds de sterkste is. Naarmate we hoger klommen (boven de 4400m) begon het eerst licht te regenen en dit ging daarna over in hagel en sneeuwbuien. We zijn uiteindelijk toch tot ons eindpunt geraakt, maar de afdaling konden we niet snel genoeg starten. Wat een tocht van 4u had moeten zijn is uiteindelijk 7uur geworden. Op de terugtocht naar ons hostel had iedereen toch wel wat last van zolang op die hoogte te verblijven vooral Katarina (het Duitse meisje) had hevige hoofdpijn maar dit laatste was na een nachtje slapen weer in orde.

Na een warme douche en een lekkere pizza waren we terug klaar voor de volgende dag.

Groetjes Hans en Khatleen

Indigena's in Otavalo

2008-05-24T01:40:00.004+02:00

Na een moeilijke zoektocht in de regen zijn we donderdagavond om 23u toegekomen in ons hostel La Luna, een mooie slaapplaats in de bergen 4km buiten het centrum van Otavalo. Onze eerste dag hier hebben we volledig ecologisch en met steun voor de lokale bevolking, de Indigena's (je kent ze wel die kleine indiaantjes die ge in Brussel op hun pamfluit ziet spelen) doorgebracht. We hebben er enkele projecten van de Belgische organisatie Ecassef bezocht. Jean Stragier en Ria Delaere, medestichters van de Ecassef Foundation verblijven sinds 1998 in Ecuador. Zij leven in een indígenadorp in het Andesgebergte, op 80 km ten noorden van Quito, in de buurt van Otavalo om een antwoord te bieden op de vragen en problemen van de lokale bevolking (http://www.ecassef.net/Voorstelling_Ecassef/Voorstelling_Ecassef_index.htm).

We hebben, begeleid door een Belgische vrijwilliger van Antwerpen, ondermeer de dorpsschool in Moraspungo bezocht, het reilen en zeilen van ambachtelijke ateliers (kettingen,hoeden,handtassen...) gezien alsook samen met deze families gegeten.

In de namiddag hebben we met enkele van hen een tocht gemaakt naar het Cuicocha-meer. Dit is een meer ontstaan uit een oude krater van de Cotocachi-vulkaan. De tocht was vermoeiend, zeker op deze hoogte, maar de moeite waard.

De volgende dag (zaterdag) hebben we dan de supergrote markt bezocht waar deze Indigena's hun waren verkopen. Van hier reden we door naar Latacunga waar we diezelfde avond nog onze plannen opmaakten voor de volgende dagen. Zie volgende berichten.

Groetjes Hans en Khatleen

Cuyabeno lodge: vele beestjes!

2008-05-24T01:18:00.004+02:00

Ola todos. Hier nog eens een update van onze laatste dagen. Zoals eerder gemeld zijn we op maandagochtend vroeg vertrokken naar Lago Agrio met het vliegtuig vanuit Quito. Vlucht prima verlopen. Na drie uur bus en twee uur boot (gemotoriseerde kano) zijn we met de groep (8 personen: 2 Amerikanen, 1 Engelsman, 1 Duitse, 1 Fransman en een Ecuadoriaanse) en onze gids toegekomen in de lodge in het Cuyabeno National Wildlife Reserve (Oosten van Ecuador, dicht bij de Colombiaanse grens en gelegen in het Cuyabeno-meer (zie foto)). Prachtig! Er stond veel op het programma. We hebben wandeltochten gemaakt in de jungle, piranhas gevist, bird-spotting gedaan en een lokaal dorpje bezocht. We hebben ondermeer de volgende beestjes gezien: dolfijnen, slangen,luiaard, aapjes, papegaaien en andere vogels, kaaiman met kindjes, vieze grote insecten (speciaal voor Wim in close-up gefotografeerd),...

Het regenwoud heeft zijn naam ook wel waar gemaakt. Tijdens 1 van onze tochten hebben we een serieuze plensbui gehad en we hadden onze poncho vergeten met als gevolg dat we doorweekt waren, maar ja, dat hoort bij het avontuur.

Op donderdag hebben we dezelfde transportrit in omgekeerde volgorde gedaan met het enige verschil dat we een supermooi zicht hadden vanuit het vliegtuig op een besneeuwde vulkaan. In Quito aangekomen hebben we onmiddelijk de bus richting noorden (Otavalo) genomen. Meer hierover in een volgende bericht.

Groeten Hans en Khatleen

Birdwatching in Bellavista Cloudforest was SUPER!

2008-05-19T11:18:00.002+02:00

Het is 4u in de ochtend wanneer ik dit bericht schrijf. We vertrekken immers met het vliegtuig naar het Amazone-woud (jungle). Maar eerst even een verslagje van ons super-verblijf in Bellavista:

We hebben nog nooit in ons leven zo een mooi ongerept stukje natuur gezien. Richard (een Engelsman) kocht 700 hectare tropish regenwoud in 1991 om het te vrijwaren van ontbossing en heeft dit sindsdien ontwikkeld tot een waar vogelparadijs en natuurreservaat. Een oase van rust kwam ons tegemoet. We hebben voor 1x de "bende van de bosklappers" gespeeld (met de verrekijker in de hand luisteren naar vogelgeluiden en al dit kleurenpracht spotten begeleid door een gids natuurlijk). De verschillende colibri's zijn grappig omdat ze een Starwars geluid maken als ze voorbij zoemen. Het mooiste van allemaal was onze slaapplaats. We lagen helemaal alleen in de top van een ronde Dome (360graden, zie foto) omgeven door glas en zo konden we over het woud heenzien (geeft een apart gevoel bij het slapen gaan en opstaan).

Allez, jullie lezen het, het gaat goed met ons. Hopelijk hebben we binnen 4 dagen nog zo'n verslag voor jullie van onze jungle-avonturen.

Tot binnenkort!

Hans en Khatleen.

Goed aangekomen in Quito (hoofdstad van Ecuador)!!

2008-05-17T00:30:00.004+02:00

Onze eerste dag zit er al bijna op. Onze vlucht is stipt op tijd aangekomen na 2 tussenlandingen in Bonaire en Guayaquil. We zijn van de luchthaven direct naar het reisbureau gegaan waarmee we verschillende zaken hebben vastgelegd. Samen hebben we de planning overlopen en onze schulden cash afgelost zodat we nu toch al met een geruster hart kunnen rondlopen. Ons

avontuur kan beginnen.

Na een stevig ontbijt in de leuke hostal Secret Garden, met een prachtig uitzicht over het historisch centrum van Quito, zijn we begonnen aan een stadsverkenning waarbij we vooral het oude stadsgedeelte hebben bezocht. We hebben de toren van de kathedraal beklommen, zijn tot de ontdekking gekomen dat ijsjes hier supergoedkoop zijn (0.25 $ voor 2 bollen) en dat de mensen hier gemiddeld 20 cm kleiner zijn dan wij. Het weer is erg afwisselend. We hebben al enkele kleine regenbuitjes gehad en die worden afgewisseld met veel zon.

We zijn in onze kamer ingetrokken en gaan hier ook vanavond dineren op het gezellige

dakterras.

Morgen trekken we voor 2 dagen naar Bellavista Cloudforest. Dit blijkt een paradijs te zijn voor birdspotting. Aangezien we niet weten of er ginder internet-access is en onze gsm het hier ook niet doet kan het zijn dat we de volgende dagen niks kunnen posten.

Tot gauw!!

Hans & Khatleen.

En de volgende bestemming is..... Ecuador & Galápagos

2008-03-25T19:44:00.007+01:00

Yep, half mei zijn we weer ribbedebie. Dit keer wordt het Zuid-Amerika, meer bepaald Ecuador en de Galápagos-eilanden.

Onze vlucht ligt vast (Brussel-Amsterdam-Quito & Guayaquil-Amsterdam-Brussel) alsook her merendeel van het Galápagos-verblijf (vluchten en de boot).
Voor de Galápagos-eilanden maak ik me niet zo druk. Er rest ons nog tijd genoeg op de boot om hierover één en ander te lezen. Onze boot "Angelique" is super (maar ook superduur voor zo'n klein kajuitje), het lijkt echt "Pirates of the Caribbean".

Voor het Ecuadoriaanse vasteland daarentegen begin ik wel al wat nerveus te worden. We moeten onze route nog beter uitstippelen, hetgeen betekent dat we nog veel moeten lezen, checken, mailen,... Hetgeen al vaststaat (maar nog niet geboekt), is een 5-daagse Jungle-tocht hetgeen zal beginnen met een spannende vlucht (in een té klein vliegtuig) recht het Amazone regenwoud in. Best wel gevaarlijk als je weet dat de Colombiaanse grens (en z'n rebellen) niet ver weg is. Ikzelf zou ook graag de beruchte treinrit "El Nariz del Diablo" doen, al zal dit afhangen van ons reisschema ter plekke want die rit kan enkel op zon- en woensdag. Staan ook nog op het verlanglijstje: verblijf in de nevelwouden, beklimming Cotopaxi, afdaling Chimboroza, lokale marktjes zoals in Otavalo, Alpaca's bewonderen, ... Kortom: weer veel te veel te doen en veel te weinig tijd!!! Goed plannen is de boodschap dus (mijn deel) en vooral een "go with the flow"-attitude eens we op het vliegtuig stappen (Hans z'n deel;-))

Ik kijk er alvast naar uit.......(hopelijk jullie ook naar onze reisverhalen)!!

Groetjes,

Khatleen.

Terug in Belgenland

2007-12-10T17:50:00.000+01:00

We zijn net terug in het koude België, maar zijn bekaf en we hadden ons de terugvlucht wel anders voorgesteld dan het is verlopen.
Rond middernacht zijn we in de Bangkok-luchthaven aangekomen en daar vernamen we al dat onze vlucht wat vertraging had (vertrek om 3u10) en dat de connectie-vlucht in Wenen heel nipt zou zijn. We kregen alvast een speciale sticker opgekleefd en ze zouden ons net voor de landing vooraan laten zitten zodat we direkt buiten waren om de vlucht alsnog te kunnen halen. We zouden dan na een 12u durende vlucht om 9u30 lokale tijd in Wenen vertrekken richting Brussel waar we rond de middag zouden aankomen.
Maar al kort na ons vertrek weerklonk een oproep van de piloot of er een dokter/verpleger aan boord was omdat een vrouw zeer onwel was geworden. Enkele uren later viel het verdikt dat er een noodlanding in Dehli nodig was omdat haar gezondheidssituatie er erg aan toe was. Hier hebben we 4u aan de grond gestaan. Dit betekende dus al dat de origineel geplande vlucht vanuit Wenen al niet zou doorgaan.
In totaal zijn we ongeveer 16u onderweg geweest (we hebben uiteindelijk de vlucht van 13u50 genomen in Wenen), maar de bagage die was niet mee en die staat nu nog ergens in Wenen (Fingers crossed dat we die nog terugzien).
Het was een vermoeiende lange terugreis, maar dit was maar een klein minpunt tegenover de hele reis die weer een mooie belevenis was. De volgende dagen wat vroeger gaan slapen, de foto's sorteren en dan kan het plannen van de volgende reis al beginnen...

Bedankt voor onze reis te volgen en voor de reacties!!

Hans & Khatleen.

Onze laatste dagen in Bangkok

2007-12-09T18:14:00.000+01:00

Op zaterdag zijn we weer heel vroeg opgestaan om de "Drijvende markt" van Damoen Saduak te bezoeken (1,5u buiten Bangkok). Hiervoor hebben we weerom gekozen voor de lokale bus en niet voor een georganiseerde tour. In tegenstelling tot Vietnam en Laos vertrekken de bussen hier wel op tijd, doch ze stoppen onderweg wel op de meest bizarre plaatsen, dus ook hier verloren we wat tijd. Geduld bleek tijdens deze hele reis toch een echte must. Na weerom de helft van de prijs van een bootje te hebben afgeboden, zijn we dan de khlongs van de markt op gevaren en het schouwspektakel in het oog gehouden. Er waren wel al veel toeristen alsook drijvende souvernierwinkeltjes hetgeen het minder authentiek maakte, maar ja we beseffen nu maar al te goed dat dit in een land dat vooral van toerisme leeft niet meer te stoppen is. In de namiddag was het dan tijd om te shoppen en een tailor te bezoeken (je voelt je net een prinses als ze in zo'n sjieke winkel je op je wenken bedienen en je maten opnemen, stoffen presenteren,...). 's Avonds hebben we dan ook nog eens genoten van een megalang vuurwerk spektakel (nog steeds) voor de verjaardag van de Koning. De volgende dag was het inpakken, de kostuums afhalen, nog de laatste inkopen doen en dan richting luchthaven.

Dikke kus,
Hans & Khatleen.

Aangekomen in Bangkok

2007-12-07T12:24:00.000+01:00

We zijn vandaag (vrijdag) aangekomen in Bangkok na een comfortabele busreis overnacht. Dit mocht wel eens na ons avontuur met het Laotiaans busvervoer!
We hebben het vandaag wat kalmer aan gedaan omdat het superheet is en elke inspanning nu veel energie vergt. Op het programma stonden " Grand Palace ", Temple of the Emerald Budha en Wat Intrawihan. Vanavond bezoeken we China-town en beslissen we wat we morgen gaan doen. Waarschijnlijk vroeg opstaan om een drijvende markt te aanschouwen. Shoppen voor souvenirs mag natuurlijk ook niet op het lijstje ontbreken.

Dikke kus,
Hans en Khatleen

Feesten in Chiang Mai

2007-12-07T12:09:00.000+01:00

Van Chiang Rai hebben we woensdag weerom een bus genomen richting onze voorlaatste bestemming Chiang Mai. Na wat zoeken voor een slaapplaats, zijn we iets gaan eten en hebben we ons gemengd tussen de lokale bevolking die volop aan het feesten was voor de "Kings Birthday". Iedereen was gekleed in het geel en had kaarsjes mee. Er werd traditioneel gedanst en vuurwerk afgeschoten. Omdat door de festiviteiten, de nachttrein waarschijnlijk volboekt zou zijn hebben we geen risico genomen en direct geopteerd voor de nachtbus richting onze laatste bestemming Bangkok. Daar we een beetje "Wat"-moe waren, hebben we de volgende ochtend besloten om een brommertje te huren en een groot gedeelte van de dag buiten de stad door te brengen. We hebben er een veel groter olifanten-trainingkamp bezocht hetgeen hilarische filmpjes opleverde en een parasolfabriek bezocht. In de namiddag hebben we dan toch nog de mooiste Wats bezocht. s Avonds om 21u vertrok onze bus richting hoofdstad Bangkok.

Dikke kus,
Hans en Khatleen

Trekking in Chiang Rai (Thailand)

2007-12-07T11:44:00.000+01:00

Na de meest vermoeiende busreis ooit (lees: ijskoud, zigzag-weg, zelfde 3 karaoke-dvds keiluid tot in de vroege ochtend) kwamen we aan in Chiang Khong in Noord-Thailand. Van hieruit hebben we onmiddelijk de bus genomen richting Chiang Rai waar we onmiddelijk informatie hebben ingewonnen omtrent een trekking in de bergen in dit noordelijk deel van Thailand. We zijn gegaan voor een 2-daagse trekking met een eigen gids zodat we de garantie hadden dat het niet zo een supertoeristische bedoening zou worden. En inderdaad, het waren weerom 2 fantastische dagen die begonnen met een iets toeristiekere bezoek aan een olifantenkamp (inclusief rit) om dan over te gaan in een ware trektocht in de jungle langs riviertjes, watervallen, theeplantages met een overnachting in een bamboehutje bij de lokale bevolking en als einde een relaxerend bezoek aan de hotspring. Tijdens de hele 2-daagse hebben we zeer weinig tot bijna geen toeristen gezien.
Hetgeen ons in Chiang Rai pas duidelijk werd is dat heel Thailand in deze eerste week van december in het teken stond (en nog steeds staat) van de 80ste verjaardag van de koning (5 december). Tijdens ons bezoek in Chiang Rai hebben we hierdoor van enkele lokale dansen en gewoonten kunnen genieten.

Dikke kus,
Hans en Khatleen

Vang Vieng en Luang Prabang (Laos)

2007-12-01T08:46:00.000+01:00

Na weer een ervaring met een lokale bus (die steeds te laat vertrekt en alsmaar meer mensen bijpropt dan nodig), zijn we 2 dagen geleden in Vang Vieng aangekomen. In dit dorpje hebben we een tussenstop van 1 dag gemaakt om er de mooie omgeving met Limestone gebergten te verkennen. We zouden dit eerst met de fiets doen, maar hebben toch wijselijk besloten om een bromfiets te huren (hetgeen de juiste beslissing bleek met dit warme weer en op en neer wegennet). We hebben er enkele grotten bezocht en gerelaxed. Dan een nachtje goed geslapen in een mooie bungalow aan de Mekongrivier en dan snel weer de rugzakken ingepakt voor de volgende vermoeiende busrit richting Luang Prabang.

In Luang Prabang hebben we genoten van een zonsondergang aan de Phu Si tempel, nog andere tempels en lokale marktjes bezocht alsook een tocht op de Mekongrivier met een longtailboot naar de Pak Ou grotten. We hebben gisteren ook al ons tranport voor Thailand geregeld want we hebben in extremis toch besloten om niet de boot te nemen naar Thailand (2 dagen), maar wel de nachtbus. We vertrekken vanavond om 17u door de Laotiaanse hooggebergte naar onze laatste land van deze reis. Deze voormiddag en vroege namiddag hebben we nog een mooie uitstap gemaakt naar de Tat Sae Watervallen, waar we een korte trekking hebben gedaan en op een olifant hebben gereden. Nog een leuke afsluiter voor dit avontuur in Laos.

Dikke kus,

Hans en Khatleen.

PS: als alles lukt binnen enkele seconden, kunnen jullie al meegenieten van enkele fotootjes.

Vientiane (Laos)

2007-11-27T14:16:00.000+01:00

Na zeker 10 keer gehoord te hebben "no rooms anymore, everything full", hebben we gisterenavond in het laat toch nog een plaats gevonden om te overnachten. Wel wat duurder dan we hadden voorzien, maar we hadden geen keus. Blijkbaar was iedere toerist in Vientiane. Niets leek minder waar toen we deze morgen onze bezoekjes aan deze mooie stad begonnen. Het is hier aangenaam rustig, mooi, zeer proper en de mensen zijn hier super vriendelijk. Vergeleken met Noord-Vietnam is het eten in Laos ook veel beter (hun keuken leunt al meer aan bij het Thais en is dus meer gekruid en met lekkere sausjes hetgeen in Vietnam niet was). Het begrip van het "Engels" is wel minder dan in Vietnam.
Vandaag hebben we enkele Stupas en Wats bezocht (begraafplaatsen en tempels waar boedha wordt vereerd), we hebben de Laotiaanse versie van de Arc de Triomphe gezien alsook het Buddha Park met z'n vele boedistische en hindoeistische (reuze)beelden. Dit alles hebben we te voet, met de tuk-tuk (3-wieler motor) en met de lokale bus gedaan, dit laatste is altijd een belevenis op zich. Dan was er nog tijd om aan de Mekong van de zonsondergang te genieten en als kers op de taart hebben we ons vanavond ook allevier getrakteerd op een traditionele massage. Dit was een massage over het gehele lichaam waarbij de tengere doch sterke meisjes al hun fors op ons botvierden. Ik zal de volgende keer laten weten of dit gevolgen heeft gehad. Straks gaan we hopelijk weerom genieten van een lekkere maaltijd en aangepaste wijnen aan de Mekongrivier.

Dikke kus,
Hans en Khatleen.

Nog enkele persoonlijke berichtjes:
@Stefan: Leuk dat je ons volgt! De foto's komen er nog aan als we wat meer tijd vinden om ons eraan te zetten.
@Bert: Gelukkige verjaardag!!
@Mama (K'een): Ben ik ooit onvoorzichtig geweest;-))

Sapa Trekkings

2007-11-24T15:25:00.000+01:00

Stramme spieren, maar weerom oh zo een mooie herinneringen zijn het resultaat van onze trekkings in Sapa. De eerste dag zijn we naar de Muong Hoa vallei getrokken en hebben we de dropen Y Linh Ho en Lao Chai bezocht om dan te slapen bij een Zay familie in het bergdorpje Ta Van. De volgende dag zijn we verder getrokken langs een watervalletje en bamboebossen om nog meer minderhedem te zien zoals de Red Zao en H'mong. Ook hier hebben we overnacht bij een Tay familie. De derde dag hebben we -na een verkwikkende zwempartij in de rivier- het zwaarste deel van de trekking gedaan want dit was vooral bergop en steil bergop. Nu zijn we terug in Sapa en morgen gaan we naar Bac Ha market om de lokale volkeren nog een laatste maal te aanschouwen in hun traditionele klederdracht, een streling voor het oog en de cameralens. Daarna weer de nachttrein op richting Hanoi en dan zijn we al maandag en hoog tijd om richting Laos te vertrekken. Onze vlucht richting Laos vertrekt maandag om 16u30, dus nog tijd om Hanoi nog een laatste maal te verkennen.
Dikke kus,
Hans en Khatleen.

Aangekomen in Sapa

2007-11-22T02:19:00.000+01:00

Na 2 mooie dagen in Halong Bay waar we grotten hebben bezocht en met de kajak het mooie landschap op het water hebben ontdekt, zijn we gearriveerd in Sapa. De nachttrein hiernaartoe was al een avontuur op zich en we hopen dus dat de volgende 4 dagen evenzeer een adventure zullen zijn. We gaan trektochten naar de Vietnamese minderheden maken en overnachten bij lokale families. Ook de lokale marktem zullen niet ontbreken! Een ware uitdaging voor de conditie en de knie, zal het zeker zijn. We brengen terug verslag uit na onze trektochten en ervaring met de lokale gewoonten hier.
Dikke kus,
Hans en Khatleen.

Halong Bay

2007-11-20T01:44:00.000+01:00

Momenteel genieten we van 2 dagen Halong Bay (gevolgd door een 5-daagse trekking in Sapa) en kunnen we dus niet bloggen.
Tot binnenkort met meer reisnieuws (waarschijnlijk vanuit Laos) ...
Hans en Khatleen

Perfume Pagode

2007-11-19T12:54:00.000+01:00

Vandaag vroeg opgestaan om de Perfume pagode te bezoeken. Dit was 2 uur busrit, 1 uurtje in een bootje genieten van de scenery en dan 4 km klimmen tot aan de pagode die tot onze verbazing geen tempel op de berg was maar een gebedsoord in een grot. Daarna terug naar beneden waar we een vietnamese maaltijd (lees: je weet niet wat je eet) kregen, die ons terug genoeg sterkte gaf om een tweede tempel te bezoeken. Dan werd het tijd om terug in het bootje (trouwens bestuurd door een vrouw) te stappen waar Daan tevergeefs zijn splinternieuwe Vietnamese blokfluit wou bespelen. Nu zitten we terug in Hanoi en gaan we een leuk plaatsje zoeken om te eten (voor Hans Europees eten) in deze drukke stad die toch de moeite waard is om te bezoeken. Morgenvroeg vertrekken we richting Halong Bay dus een volgend teken van leven zal pas binnen 2 dagen zijn. Hopelijk met weer mooie herinneringen om voor jullie neer te schrijven.
Dikke kus
Hans en Khatleen

Goed aangekomen!!!

2007-11-19T01:26:00.001+01:00

We zijn zoals ge ziet goed aangekomen. Eerste indruk van Hanoi zijn brommers, brommers en nogmaals brommers. We hadden snel een slaapplaats gevonden en we hebben ineens de volgende week volgeboekt met uitstappen naar de parfume pagode, halong bay, en sapa. Verslag hiervan volgt later.
Dikke kus,
Hans en Khatleen

Bijna vertrekken....

2007-11-10T12:35:00.001+01:00

Het is bijna zover! Binnen welgeteld 1 week zitten we op het vliegtuig richting Taipei en Hanoi en dan kan ons avontuur in Noord-Vietnam, Laos en Noord-Thailand beginnen. "Pietje-precies" als ik ben, heb ik zonet een lijstje opgemaakt met de zaken die we zeker niet mogen vergeten. Straks en volgende week nog wat zaken gaan halen van dit lijstje en dan nog even het weer checken ter plekke (voor de geïnteresseerden: http://www.weeronline.nl/Vietnam.htm , http://www.weeronline.nl/Laos.htm en http://www.weeronline.nl/Thailand.htm en doorklikken op Hanoi, Vientiane, Luang Prabang, Chiang Mai en Bangkok). Niets geboekt (buiten de vlucht), weinig voorbereid en dus dubbel zo spannend.
Tot binnenkort vanuit Azië!!

Khatleen.

Het startschot is gegeven!!!

2007-10-07T11:46:00.000+02:00

Eindelijk! Na reeds enkele reizen te hebben ondernomen naar Boston & New-York (lente 2005), Canada & Z/W-USA (lente 2006) en Nicaragua & Honduras (herfst 2006) werd het inderdaad dringend tijd om voor de reizen die nog volgen een blogspot aan te maken. Geef nu toe, voor 2 piepjonge mensen (jaja Khatleen is nog steeds geen 30;-)) die beide in ICT werken, is het een schande niets op het "www" te hebben staan;-)) We bleven ons echter verschuilen achter het immer opduikende probleem: tijd, tijd en nog eens tijd (het gebrek aan tijd welteverstaan). Awel, we hebben er nu eens even "tijd" voor gemaakt. En beter nog, we hebben ons voorgenomen hier wekelijks (dagelijks is echt een té grote ommezwaai) wat tijd aan te besteden.
A new era has started...

Reisverslag Zuid-Afrika en Mozambique (mei – juni 2007)

2007-06-05T22:21:00.000+02:00

Aankomst in Johannesburg
Na een vlot verlopen, doch immer vermoeiende vlucht van Parijs naar Johannesburg (+-10u), zijn we aangekomen in ons hotel in Johannesburg. Na een welverdiende roomservice-lunch hebben Hans en ik een al even verdiende rustpauze ingelast. We schrokken ons dan ook een bult toen enkele uren later onze telefoon rinkelde en men ons meldde dat de groepsleider iedereen verwachtte in de lobby voor een briefing. Dat “even op ons bed liggen” is uitgedraaid op “een diepe vaste slaap”! We waren stiekem wel al nerveus voor die eerste kennismaking van de groep waarmee we de volgende 15 dagen Zuid-Afrika en Mozambique zouden ontdekken. Jong/oud?, man/vrouw?, koppels/singles?, nationaliteiten? Ons geduld en nervositeit werden niet lang op de proef gesteld want al snel zat de hele groep in de lobby te palaveren over wie ze waren en wat ze van deze reis verwachten. Het bleek een jonge groep te zijn met –buiten Hans en ik- “native English speakers”. Onze groep bestond uit: Steven (U.K.), Mick (U.K.), Izzy (U.K.), Rebecca (U.K.), Joke (Canada/China), Tony (Canada), Elise (Canada/Vietnam), Christina (US/Canada), Charles (Zimbabwe), Pretty (Zambia).
Wat al snel (gezonde) jaloezie (alsook een kleine teleurstelling) opwekte bij Hans en mezelf, was het feit dat 5 onder hen op wereldreis waren en dat Hans en ik met onze “15” dagen er de korste periode zouden bijzijn. Na toch één en ander m.b.t. “gevaarlijke toestanden in Johannesburg” te hebben gelezen in de reisgidsen (by the way: Jan, bedankt hiervoor!), besloten we die avond –na een overheerlijk groepsdinner- niet meer de stad in te gaan en vroeg onder de wol te kruipen voor ons Afrikaans avontuur.

Blyde River Canyon
Om 6u30 zijn we uit Johannesburg vertrokken in oostelijke richting naar Mpumalanga. En man het was pokkekoud! Hans en ik beseften dat we veeeeel te licht gekleed de volgende dagen/nachten zouden ingaan als we enkel beroep zouden doen op wat er in onze rugzak stak. Het landschap dat we doorkruisten tijdens de 400km lange rit werd gekarakteriseerd door bergen, panoramische passen, riviervalleien, watervallen en bossen. We hielden onder meer halt bij de Blyde River Canyon (600m-800m klif) met z’n adembenemende “God’s Window” en het ‘Three Rondavels viewpoint’ (wat ook wel “The Three Sisters”, Magabolle, Mogoladikwe en Maserote wordt genoemd). Waar de Blyde River en de Treur River elkaar kruisen, heeft water-erosie een merkwaardige geologische fenomeen gecreëerd van surrealistische cylindrische rotssculpturen en donkere poeltjes die merkwaardig contrasteren met de wit-gele rotsen, de ‘Bourke’s Luck Potholes’ genoemd.
Tegen avondval waren we in Pelgrim’s Rest, een oud mijndorpje waar we onze tenten opsloegen en waar Hans en ik bij het kampvuur voor de eerste maal van de Afrikaanse kookkunsten van Pretty genoten. Minder leuk was dat Hans en ik als eerste op de lijst stonden om af te wassen en ik kan je verzekeren dat dit alles behalve prettig is bij vriestemperaturen en bij gebrek aan warm water.

Kruger National Park
Na een super-koude nacht, had de groep besloten om eerst nog wat extra kleding te kopen vooraleer richting Kruger Nationaal Park te trekken (150km). Mutsen, sjaals, wanten, fleece pullen, dekens en zelf een lange mannen-onderbroek passeerden de kassa. Vervolgens werd eten en de bijhorende dranken ingeslagen en dan waren we klaar voor wat het hoogtepunt van de reis zou worden: game drive in Kruger N.P.! Op het verlanglijstje stonden natuurlijk de “Big Five” (leeuw, olifant, buffel, luipaard, neushoorn). We hebben ze bijna allemaal gezien tijdens onze gamedrives in deze prachtige Afrikaanse wildernis. Enkel de luipaard vond het te koud om buiten te komen. Naast de big five wonen hier ongeveer 145 zoogdieren waarvan we onder meer de volgende zagen: nijlpaard, giraf, zebra, antilope, hyena, wrattenzwijn,… en tevens nog vele mooie vogels. Ook in dit park hebben we onze tenten meermaals opgeslagen en van een lekkere Afrikaanse BBQ genoten.

Inhambane - Maputo
Onze reis werd verdergezet naar een ander Afrikaans land, zijnde Mozambique met een doortocht door Inhambane , een oude Europese nederzetting met tal van herinneringen aan de oude slavernij langs de kust. We verbleven enkele dagen aan deze mooie Indische oceaan en hebben overnacht in onze tentjes op de zandduinen. De hele groep (behalve ikzelf dan omdat ik me had voorgenomen dat ik het 400 pagina boek van Nelson Mandela zou uitlezen, hetgeen een hele opgave is voor een niet-lezer als ik) is hier op “Ocean Safari” geweest en heeft een mantra, dolfijn en een walvishaai gezien. ’s Avonds lieten we ons de “Caiperinia’s” goed bevallen en werden we beloond op een mooi spektakel van dansende “locals” (damn, die afrikanen hebben gevoel voor ritme). Het is ook hier dat Hans en ik vriendjes werden met “Luige”, een klein jongetje dat armbandjes van schelpjes verkocht op het strand en omwille van zijn gebrek aan “verkoopskracht” (tov de andere assertieve jongetjes) onze harten stal. Na enkele dagen verlieten we Inhambane richting de hoofdstad van Mozambique, Maputo. Deze bizarre stad had niet veel te bieden en we hebben ons bezoek dan ook beperkt tot wat rondkuieren in de binnenstad en onze ogen de vrije loop laten om de armoede en bijhorende contrasten te vatten. Bij gebrek aan een gezellige locatie om iets te eten (by the way: Maputo heeft geen Mc Donalds tot Hans’ z’n grote spijt), had ik besloten om te shoppen in de plaatselijke supermarkt en in onze jeugdherberg een heerlijke spaghetti bolognese te maken, aangevuld met de heerlijke afrikaanse wijn die we eerder kochten.

Kingdom of Swaziland
Het bergrijke “Kingdom of Swaziland” met Koning Mswati III aan de top, werd onze verdere bestemming (400km rit). Dit land is één van de 3 monarchieën van Afrika en heeft nog een eigen traditionele levenstijl en cultuur. Eén van die tradities is dat de koning (die trouwens in de U.K. studeert) jaarlijks een bruid kiest uit een rij dansende en van de borst onblote jongedames. Koning Mswati II is zo gestorven met meer dan 80 vrouwen!! In Swaziland hebben we onze tenten in de truck gelaten en hebben we genoten van logies in de charmante traditionele “Beehive huts” middenin het Mlilwane Wildlife Sanctuary. Er in- en uitkruipen vergde wat acrobatie maar het loonde de moeite. Het deed wel raar om midden in de nacht wakker te worden door het ronken van een nijlpaard naast de hut, maar dit hoorde er nu eenmaal bij. We hebben hier prachtige fauna en flora gezien tijdens de vele wandelingen in dit natuurpark. Het meest memorabele was de confrontatie met het nijlpaard dat op minder dan 3 seconden uit het water spurtte om aan land te eten en dit op nog geen 5m van ons verwijderd. Het was effe schrikken als dit gevaarte op ons afkwam, maar het leverde prachtige foto’s en videobeelden op alsook iets om na te vertellen bij het kampvuur die avond.

Zululand
Van het traditionele Swaziland zijn we opnieuw Zuid-Afrika binnengereden richting de kust van St Lucia (277km rit) waar de lokale verse “schrimps” het slechte weer moesten goedmaken. Onze laatste kans om een luipaard te spotten in het Umfolozi Game Reserve is letterlijk in het water gevallen. Avonturiers als we zijn, hebben Hans en ik besloten om uitgedost met slippers en een regenponcho bij +- stormweer de ruwe zee te trotseren, hetgeen ons veel plezier doch een natte broek opleverde. Aangezien onze Engelse reisgenoten in parallel naar een poolbar zijn getrokken om de rugbymatch Zuid-Afrika versus Engeland te bekijken en vrij “beschonken” toekwamen, hebben we er desondanks het slechte weer toch nog een leuke avond van gemaakt.

Durban
Van St-Lucia Wetlands ging de tocht verder naar de metropool “Durban” aan de Indische Oceaan (275km). Dit is een mega-grote stad met bijna 2 miljoen inwoners met verschillende godsdiensten (islam, hindoe,…) hetgeen vele contrasten opleverde. We hebben er dan ook de hindoe kruidenshops bezocht alsook de grootste moskee in volle gebedstijd. Hetgeen super-toeristisch was, maar we toch niet wilden links laten liggen was het “Ushaka Seaworld” met z’n wondermooie en supergrote aquarium vol tropische vissen en haaien, maar ook dolfijnen, pinguïns, zeeleeuwen,… Ook het vogelreservaat mocht op ons lijstje niet ontbreken. We zijn hier vriendjes geworden met een Tucan die maar al te graag mee wou naar België denk ik. In Durban hebben we tevens de beste scampi’s ooit gegeten. Spijtig genoeg was dit ook onze eindbestemming en was ons Afrikaans avontuur hier bijna afgelopen. Wat ons nog scheidde van België was een lange terugvlucht van Durban over Johannesburg naar Parijs en een korte treinrit richting Brussel. We kijken met plezier en heimwee terug naar onze fotootjes en filmpjes en keren zeker nog eens terug naar dit mooie land.

2006-10-01T21:46:00.000+02:00

Léon (Nicaragua)
Heel vroeg in de ochtend vertrokken we in Mechelen over Antwerpen naar Amsterdam waar we op het vliegtuig stapten richting Managua (met een tussenstop in Houston). Onze groep bestond uit een jonge bende van 10, een goede mix van mannen en vrouwen (Patrick, Bart, Geert, Hans, Daan, Ann, An, Geertrui, Tina en ikzelf). Aangekomen in Nicaragua (na een rit van Managua naar Léon van +- 2uurtjes) en eigenlijk klaar voor een welverdiende nachtrust na zo’n lange vlucht, werden we door onze gids (Dirk of Diego voor de locals) overtuigd om toch nog het nachtleven van Léon, de voormalige hoofdstad van Nicaragua, te ontdekken. Na een warm onthaal in het ViaVia Joker reiscafé, hebben we dan inderdaad onze geïmproviseerde dansschoenen aangetrokken en zijn we naar de lokale “dancing” getrokken. Het was een plezier voor het oog om die locals met elkaar te zien dansen, sensueel en toch zo onschuldig (bij ons zouden er al klappen vallen denk ik als de mannen zo dicht bij de dames dansen). Zwakke knie of niet, die heupen konden niet stilstaan als een paar locals Ann en mezelf uitnodigden om met hen te dansen. Pfff, het was lang geleden dat ik mijn spaans nog eens van onder het stof had gehaald. Niet makkelijk, maar het lukte me wel. Moe, maar zeer tevreden trokken we ‘s nachts weer richting de jeugdherberg om onze eerste nacht op Centraal-Amerikaanse bodem door te brengen.

De volgende dag werd iedereen op een verschillend tempo wakker (met Tina en Geertrui als koplopers in de voor mij té vroege ochtenduren), maar de hele groep was over het algemeen heel vroeg wakker en we hebben dan ook samen heerlijk ontbeten. Daarna zijn we al even de stad Léon in getrokken om samen met Bart (Bart en Veronie baten het Via Via Reiscafé in Léon http://www.viaviacafe.com/ uit) op de lokale markt wat inkopen te doen. Het vervoer gebeurde typisch vanachter in zo’n busjes, hobbelend over de minimale weginfrastructuur. Dit is op zich al een avontuur. Wat ons opviel is dat Léon nog steeds de sfeer van het turbulente politieke verleden uitademde. Kuierend door de stad, liepen we langs de lokale vleesmarkt (stinken!!), de grootste kathedraal van Centraal-Amerika en vele andere pleintjes, kerken en musea.

Het programma in Léon was super. We hebben ons van zeer dichtbij gemengd in de nationale sport “hanengevecht”, we hebben de vulkaan “Cerro Negro” beklommen (een hele uitdaging voor ons K’eentje en niet zozeer die slechte knie maar de slechte conditie speelde hier parten), we hebben een schildpad-ei en leguaan leren eten. We hebben eveneens de hete modderpoelen, stinkende zwavelbronnen bezocht en een nabijgelegen Iguana-farm. De foto’s spreken voor zich: alles was op z’n beurt de moeite waard (oké, het schildpad-ei niet meegerekend) en een momentum om nooit te vergeten!

Onderweg naar Granada (Nicaragua)
Van Léon trokken we richting Granada met een gecharterd busje. Onderweg naar deze tweede mooie koloniale stad gelegen op de west–oever van het meer van Nicaragua, hebben we eerst de nog actieve krater van de Masayavulkaan alsook het nabijgelegen ambachtelijke dorpje bezocht. ’s Avonds kwamen we in Granada aan waar we inderdaad nog meer koloniale charme vonden met z’n vele indrukwekkende koloniale gebouwen en kleurenpracht. We zouden hier normaal met de ferry naar Isla Ometepe, het grootste eiland in het meer van Nicaragua, varen om er de vulkaan Concepción te beklimmen, maar aan het begin van de reis werd ons reeds gezegd dat er uitbarstingsgevaar was en dat het niet toegestaan was ze te bezoeken op het moment dat wij er waren (vandaar de evenzeer mooie beklimming van de Cerro Negro in Léon). Op de terugweg naar Managua (en nadat onze buschauffeur ons in de steek liet en er vandoor was met ons voorschot voor de charter), hebben we –met een nieuw busje/chauffeur- weerom halt gehouden bij de Masayavulkaan krater om er de uittocht van de vleermuizen te bewonderen in de grotten rondom de vulkaan. Prachtig weerom! We hebben dan in Managua overnacht om de volgende ochtend om 4u de bus te nemen richting Honduras. Het beloofde dus een korte nacht te worden, maar groot was Ann’s en mijn verbazing toen we opstonden en zagen dat de bedden van Daan en Hans niet beslapen waren. Inderdaad, de mannen hebben nog wat pintjes/rum verzet en hebben dan maar besloten om niet meer te gaan slapen!!

Yogoa, Gracias en de Lenca Trail (Honduras)
Met het openbaar vervoer (bus) reisden we richting de Hondurese grens. Het was een lange dag, maar we werden –na uitgeregend te zijn door een zeer korte doch hevige stortbui- weerom met een heerlijk avondmaal ontvangen in mooie lodges dichtbij het meer van Yogoa waar we zelfgebrouwen bier en sapjes konden proeven van de Amerikaan die zich hier jaren geleden vestigde met zijn “zwembad-business”. Het was ook die avond dat we kennismaakten met onze immer lachende buschauffeur “Hugo” die ons de volgende dagen zou vervoeren. De volgende ochtend namen Geert en ik snel een duik in het zwembad alvorens een evenheerlijk ontbijt te nuttigen en een rondleiding te krijgen in de prachtige natuurtuin van de Amerikaan. Daarna trokken we verder richting de bergen en we bezochten onderweg de 43 meter hoge Pulhanpanzakwaterval. We volgden de schitterende Lenca Trail die door de hooglanden naar Gracias loopt en waar niet veel toeristen meer te bespeuren zijn. Dit kleine koloniale stadje ligt aan de voet van de Celaque, de hoogste berg van Honduras. Hier zijn we ’s avonds uitgegaan naar een lokale fuif (lees: rare manier van binnengaan, heel veel boxen, geen schuim op het bier, met 6 man rond de pispot staan en wat vooral opviel “iedereen maar dan ook iedereen vertrekt onmiddelijk als de muziek stopt en de lichten uitgaan, dit was echter buiten die rare Belgen gerekend die altijd wel bleven plakken”). In het schitterende decor van de Lenca Trail bezochten we verder nog de warmwaterbronnen in Gracias en de pittoreske indianendorpjes van La Campa en San Manuel Colehete (bekend om zijn pottenbakkers). Van hieruit trekken we richting kust, een mooie tocht met onderweg veel palmplantages.

Jungle Lodge (Honduras)
Alvorens echt de jungle in te gaan, hebben we een pitstop gemaakt bij een Duits koppel dat een rafting/adventure bureau uitbaatte. Ze hebben midden in de bergen een prachtig lodge-complex neergezet met ydillische plekjes om tot rust te komen, ons dagelijks spelletje “saboteur” te spelen, meerdere pintjes te nuttigen en weerom heerlijk te eten. Heel de groep heeft hier besloten om de kolkende rivier te trotseren en aan rafting te doen de dag erna. Het was wild...heel wild. Ann, Daan en ik zijn onverwacht overboord gegooid en behoorlijk lang meegesleurd geweest door de stroming. Mijn keel heeft nog enkele dagen afgezien van het water dat ik binnenkreeg. Ik had al meerdere keren geraft, maar deze keer was best wel angstaanjagend. Hans is er zijn sandalen aan kwijtgespeeld (het was een grappig zicht om na zijn “raft kapsijs” enkel die riempjes rond zijn enkels te zien en geen onderstel meer). Eén ding stond vast... we waren klaar voor de echte jungle... althans dat dachten we.

Mosquito Coast (Honduras)
Omdat de afstand tot de jungle te ver was en de truck erheen om 4u in de ochtend vertrekt, hebben we eerst overnacht in “Casa Kiwi” aan de kust. De naam zegt het zelf al... bij mensen van Nieuw-Zeeland die aan het strand een grote herberg hadden neergepoot. Prachtige zonsondergang, lekkere scampi’s bij de inmiddels “zwarte bevolking” ( de Garifunabevolking, die afkomstig zijn uit Afrika) en volgens de mannen zeer lekkere “sterke drank” waarvan de naam me momenteel ontglipt. Na alweer een té korte nacht (Daan, ik heb u het snurken die nacht nog steeds niet vergeven!!), vertrokken we in de vroege ochtend voor onze 4-daagse tocht naar de enige en laatste echte jungle in Centraal-Amerika, de Mosquito Coast. Te voet en met de halve boomstammen (panga’s) leerden we een ongekende weelde aan fauna en flora kennen van talloze vogelsoorten zoals reigers en vele kleurrijke bloemen tot de vieze krokodillen. We verblijven in de paalwoningen van de Miskitoindianen en bewonderen hun manier van leven en dansen. We gaan kajakken en zwemmen bij avfondval en laten ons met de stroming meevoeren op “afgeschreven” binnenbanden. Bovenal beleven we een on te evenaren avontuur met de panga’s (lees: water scheppen of anders zinken we!; help dit is té veel volk voor dit bootje! en waar halen we nog naft?) Over het verhaal van Tina hebben we zwijgplicht gekregen, dus dit kan ik jullie spijtig genoeg niet meedelen.

Baai-eiland Roatán (Honduras)
Na al die avonturen in de jungle, hebben we echt wel wat rust verdiend. We hebben dan ook de boot genomen naar Roatán, het grootste eiland van de tropische Bay Islands en haast regelrecht uit een exotische reclamespot geplukt. We hebben er gesnorkeld (en Tina/Geert gedoken), lekkere cocktails gedronken en genoten van deze 2 dagen “platte rust”.

Copán (Honduras)
Van het warme en ydillische strand trokken we richting de koudere bergen, naar Copán. We verbleven er in de jeugdherverg van onze begeleider Dirk (die er ook het ViaVia Joker reiscafé uitbaatte met 3 andere Belgen) en bezochten er de koffieplantage (Finca el Cisne genoemd) van zijn vriend. We kwamen er alles te weten van het dagelijkse leven van de koffieboeren en het productieproces van de koffie en cinnamon (kaneel). We trokken er ook te paard op uit voor een intense verkenning van het groene landschap. In Copán kende de mayabeschaving één van haar hoogtepunten. We konden onze reis dan ook niet afronden zonder een bezoek aan de befaamde mayaruïnes. Met de pracht van de Copán Ruinas gezien te hebben, restte ons nog enkel te fuifen op mijn 29ste verjaardag en Geert’s verjaardag en dit werd gedaan met de traditionele Piñatas (pop vol snoepjes die de jarige moet stukkloppen). Met de hele groep hebben we er een leuke avond...nacht...ochtend van gemaakt. We dansten een laatste keer op...jawel...ons lijflied “Chakira” met “hips don’t lie” en vertrokken tevree (maar weer met té weinig uurtjes slaap- terug richting Belgenland. Een mooi avontuur en een leuke groep, kortom weer een reis om nooit meer te vergeten.

2006-04-01T23:12:00.000+02:00

Nog even geduld!!
Hier komt het reisverslag van onze avonturen in Canada en Zuid-West U.S.A.

2005-06-10T23:08:00.000+02:00

Nog even geduld!!
Hier komt het reisverslag van onze avonturen in Boston en New-York.